Hoogstpersoonlijk

       Verhalen

 

 

 

 

 

 

 

 

Voordat ik hier kwam, wist mijn mentor al dat ik kinderoncoloog wil worden.

 
 

Vanaf groep 7 wist ik al hoe mijn toekomst eruit gaat zien. Ik koos niet alleen voor Hofstad Lyceum omdat mijn moeder en veel van mijn andere familieleden hier op school gingen, maar omdat ik al weet wat ik daarna wil doen: studeren voor kinderoncoloog. Dat komt omdat ik de film ‘Achtste groepers huilen niet’ heb gezien. Vanaf dat moment wist ik gewoon dat ik kinderen wil helpen. Op het Hofstad Lyceum steunen ze mij in mijn keuze. Als ik vragen heb kan ik altijd bij mijn docent terecht en als zij zien dat ik iets moeilijk vind, nemen ze zelf initiatief om ervoor te zorgen dat ik het wel begrijp. Zo heb je echt het gevoel dat je iets leert en niet alleen maar herhaalt wat er in de les gezegd wordt. Als ik straks geneeskunde ga studeren op de universiteit, hoop ik dat ze daar net zo lesgeven als hier op Hofstad Lyceum. Dan weet ik namelijk zeker dat ik echt een goeie kinderoncoloog word.